--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)
De zomer dat m'n vader depressief was,
verscheen het gezicht van Jezus Christus op een tortilla in het Taos Junction café.
Het hing aan een nagel bij de deur en pelgrims kwamen het aanschouwen.
Maria, die het gezicht zag verschijnen en meteen flauwviel,
wilde het vernissen om het te vereeuwigen.
Het was een ijdele wens,
want zij hoopte zo enkel haar hervonden beruchtheid te bestendigen.
Maar de tijd verstreek en binnen het jaar was het gezicht verdwenen,
hoewel iets van zijn lijden bleef hangen.
Mijn vader zei vanaf het begin dat het leek op de duivel, niet Christus.
Maar dan later, Pinky Lee.
Mijn moeder, een cynische relschopper, is zelfs niet eens gaan kijken.
Neem je tijd, lieverd.
Bo's idee van de hemel, slenteren door Kmart.
Tegelijkertijd bracht de malaise het volgende met zich mee:
werkloosheid, dalende productiviteit, hoge rentes
krimpend vermogen en economische stagnatie.
Het was onontkoombaar, mijn vaders depressie.
Net als de rook van rokers die onze longen vult.
Het kreeg die zomer al onze aandacht.
De allesbepalende geologische formatie.
Er is een nest van een kolibrie bij de houtschuur, met drie eieren.
George, mijn vaders beste vriend, niet erg snugger, was er door aangedaan.
Ga zitten, George.
Ik ga maar weer eens.
Dat zei je twintig minuten geleden ook al.
Wat ben je aan het knopen? - Nog steeds hetzelfde gele zadel.
Als je het nog één keer vraagt moet ik haast boos worden.
Tot ziens, Charley.
Daar is ze.
Kijk wat ik op de stort gevonden heb.
Mooi, hè?
Wat hebben jullie uitgevoerd? Een overval beraamd?
George was hier.
Ja? Hoe ging het met hem? - Net als anders.
Dat is het mooie aan George, altijd zichzelf.
Sorry dat ik het zeg, maar volgens mij is George een mietje.
Wat bedoel je? - Dat hij een homo is.
Zijn jullie vandaag überhaupt buiten geweest?
Er is een pakje van Lance bezorgd
en een brochure van een passagierboot. Wil je soms gaan cruisen?
Een catalogus en een brief van MasterCharge.
Eindelijk.
Wat is dat? - Een aanvraag voor een card.
Wat moet jij met een MasterCharge card?
Een echt huis kopen. Met een tuin en een sproei-installatie.
Een enkeltje kopen, weg uit deze ellende.
En waar wil je dan heen?
Ergens normaal, waar ik bij de scouts kan. - Dat kan hier ook, ik breng je wel.
Ik kan niet bij de scouts. We kunnen geen uniform betalen.
Dan koop ik een gebruikt uniform. - Ik wil geen gebruikte scout zijn.
Niet zeuren. Er is ook nog een kaart van je zus.
Ik lees hem wel voor hem voor.
Weer een beterschapskaart.
Wil je er om wedden? Ik zeg van wel. Wedden?
Ja, hoor. 'Groetjes en beterschap.'
Op alle kaarten van Greta staan luchtballonnen.
Zo wil Greta mensen opbeuren, met een kleurrijke luchtballon.
We krijgen een audit. - Wat houdt dat in?
Iemand van de belasting komt onze aangiften controleren.
Best grappig. - Hoezo?
Aangezien ons jaarlijks inkomen minder dan 5.000 dollar is, wel.
Als we een tv hadden gehad, vond je het vast niet zo grappig.
Als we niet in niemandsland woonden.
Als we telefoon en waterleiding hadden als normale Amerikanen,
vond je het vast vrij zielig. - Ga de tuin doen.
Je ligt enorm achter. - En als er een beer rondloopt?
Dan zeg je het me en dan schiet ik hem dood.
En als hij me pakt voor ik het je kan zeggen?
Een beer met verstand vermijdt jou.
Als mijn MasterCharge card er is...
Wat dan? - Dan ben ik hier weg.
Ik zag Rifkin op het postkantoor. Hij vroeg naar jou.
Hij heeft wat varkens die hij wil ruilen tegen hout.
Ik heb deze weer opgeduikeld.
Zou je die andere demper erop willen zetten?
De oude is verroest en krijg ik niet los.
Wanneer het uitkomt.
Wees gezegend, en bedankt voor je spijzen.
Hou je hand stil.
Zo?
Zo is 't goed, Bo.
Toe maar. Diep ademhalen en dan overhalen.
Haal rustig over.
Let niet op Charley, liefje.
Kom mee.
En de hond rende naar zijn...
vrei..., vreind.
Vriend.
En linkte... - Likte.
En likte zijn hand.
En... - Je kunt het mij wel vertellen.
Heb je iemand vermoord?
Die man...
Heb jij, Romero, iemand vermoord?
Zeg het gewoon. Dat lucht op.
Heb je zin in een Chick-O-Stick? Kost niks.
Heb je die gestolen?
Ik heb een brief geschreven, waarin stond dat er een insect
in mijn laatst gekochte reep zat. Ze stuurden een hele doos op.
Zij willen niet aangeklaagd worden.
Je moet het goed verwoorden.
Knap gedaan.
Romero, ben jij ooit depressief geweest?
Ik ben nu depressief. Ik heb verdomme levenslang.
Trek het je niet aan. Mijn pa is depressief en hij weet niet eens waarom.
Het is eigenlijk best hard.
Hoe gaat het op je werk, George?
Gaat wel.
Hoe gaat het met die man die achter de Taco Taco neergeschoten werd?
Die goede oude Johnson.
Hij is weer aan het werk. - Klimt hij terug zonder een arm?
Nee, hij zit in de vrachtwagen zoals hij altijd al heeft gedaan.
Dat zou jij ook kunnen, papa.
Jij zou in die vrachtwagen kunnen zitten.
Bo, geef de aardappelen eens.
Misschien moet je maar eens gaan werken, papa.
Misschien bevalt het wel.
Soms heb je medicijnen nodig om uit een depressie te komen.
Ik kan proberen medicijnen te regelen.
Bij het veteranenziekenhuis in Albuquerque. Zou het een ritje waard zijn?
Ze willen vast een recept.
En Charley zou nooit naar een psychiater willen gaan.
Binnenkort heb ik zelf medicijnen nodig.
Ik heb wat waterverf voor hem gehaald.
Goed idee. Heb je 't hem al gegeven?
Zal ik het doen? En zeggen dat het van jou is?
Zeg hem maar niet dat het van mij is.
Neem jij Bo mee vissen deze week? Ze is boos op de wereld.
Heb jij nog wat papier voor hem om op te schilderen?
We hebben wat behang van de stort waar hij op de achterkant kan klooien.
Zou jij naar een psychiater willen gaan voor een recept voor enkele medicijnen?
Wat een gezicht. Wat jij allemaal hebt gedaan voor die man.
Hem bijna dood van een berg afgehaald, hem onder een jeep vandaan getrokken.
Maar je kunt niet op een bank gaan liggen en vertellen hoeveel je je moeder haat?
Ik hou van mijn moeder.
Vertel hem dat je zoveel van je moeder houdt,
dat je er erg door in de put zit, en dat je medicijnen nodig hebt.
Beste pr-afdeling.
Beste klantenservice.
Beste public relations mensen,
Hartelijk bedankt voor de doos citroencakejes.
Zoals jullie weten, was het een...
was ik zeer boos. Ik was zeer ontsteld.
Ik was nogal ontsteld dat ik schimmel aantrof in het pakje
dat ik had gekocht in de plaatselijke supermarkt.
Helaas zaten in de door u toegezonden eenheden...
In één cakeje bevond zich iets van een knaagdier.
Orgaan of poot, dat weet ik niet zeker.
Wellicht wilt u meer sturen, zodat ik dit probleem niet vertel
aan mijn vele, vele vrienden.
Uw bezorgde klant, Bo Groden.
Hoe was het bij de psychiater?
Zo jaag je de vissen weg.
Uit hoeveel getallen en letters bestaat een bankrekeningnummer?
Weet ik niet. - Je hebt toch een bankrekening?
Heb je een cheque waar het op staat? Misschien in je portemonnee?
GH62415380.
En bijvoorbeeld een sofinummer.
Bestaat dat alleen uit getallen of zitten er ook letters in?
Wat is bijvoorbeeld jouw sofinummer?
Weet ik niet. - Dat staat op je rijbewijs.
Geef maar aan mij.
Alleen getallen.
GH62415380.
Waarom? - Zomaar.
Waarom? - Hoe was het bij de psychiater?
Het was een vrouw. - Heb je het recept gekregen?
Nee. - Dan speelde je niet depressief genoeg.
Ze wil me volgende week weer zien.
Echt? Waarom?
Waarom, George?
Volgens mij vindt ze me leuk.
Op een avond, daar in de tropen
klom ik naar 't eind van de kluiverboom voor wat onderhoud.
Toen ik klaar was, draaide ik me om en ging lange tijd op de balk liggen
om 't mooie uitzicht voor me te bewonderen.
Daar ik me zo ver van het dek bevond
kon ik het schip zien als een afzonderlijke boot.
Daar rees vanuit het water,
slechts ondersteund door de kleine, zwarte romp,
een piramide van canvas, die zich ver over de romp uitstrekte
en haast verheven was, zoals het leek in de duistere nacht,
tot in de wolken. - Pardon, is er nog wat eten?
Ja, ik haal wel wat. Wil je ook nog wat maïsbrood?
Nee, dank je.
Charley, stoofpot? George? - Nee, dank je.
Dank je wel. - Geen dank.
Zo kalm ook was de zee, en zo regelmatig de bries,
dat als deze zeilen uit marmer waren gehakt,
ze niet beweginglozer hadden kunnen zijn.
Niet één rimpel op het oppervlak van het canvas,
zelfs geen beroering aan de randen van het zeil,
zo perfect bolde de wind de zeilen.
Het uitzicht slorpte me zo op, dat ik vergat dat er nog iemand met me meekwam.
Tot hij, half tegen zichzelf, zei:
'In alle stilte doen ze hun werk.'
Charley, waar ben je?
Charley, geef antwoord.
Doe me één plezier, Charley.
Als je ergens naartoe gaat, laat me weten wanneer je vertrekt.
Waar ga je naartoe?
Naar bed.
Kom op. Omhoog, Simba.
En dan nu, de mooie Carl.
Brave jongen, Carl.
En nu, Elaine, de pitbull uit Spanje. Kom, spring erop.
Probeer het nog eens.
En nu Señor Chico zelf. Dan moet hij wel beginnen.
Leef je uit. Toon wat leven.
Wat is er? Is Señor Chico te depressief?
Te depressief, je zit daar maar met je tong uit je mond.
Maar daar komen Sandra en Felipe en Oswaldo en Fernandez.
Talent in overvloed.
Maar Señor Chico niet.
Hij zit daar maar teneergeslagen, niet steigerend en dansend zoals Mr Agenda.
Ik geef u de beroemde wereldreiziger, de beste deelnemer aller tijden.
Ja, omhoog, omhoog.
En het publiek is door het dolle.
Gered.
Mijn moeder stond naakt in de tuin te wieden, toen ze William Gibbs hoorde.
Als reactie pakte ze een schoffel en keek snel omlaag voor slangen.
Het spijt me, ik...
Pas toen hij zich omgedraaid had en zei dat hij voor het kippenhok kwam,
zag ze de kans zichzelf te bedekken met Charley's jas van de vogelverschrikker.
Namens de belastingdienst help ik belastingbetalers.
Schaamteloos.
Bent u Mrs Groden?
Ik had willen bellen om te zeggen dat ik kwam,
maar u staat niet in het telefoonboek. - Wij hebben geen telefoon.
Geen telefoon?
Wilt u wat frisdrank?
Graag. Dank u.
Is Mr Groden er? - Ja, maar hij voelt zich niet zo lekker.
U bent de eerste man in pak die bij ons binnenkomt.
Het spijt me. - U hoeft zich niet te verontschuldigen.
Het verbaast me dat u ons helemaal hier gevonden hebt.
Het kostte wel wat tijd. Vier dagen om precies te zijn..
U zit normaal in een hotel in de stad? - Soms.
De afgelopen twee nachten bracht ik in mijn auto door.
Uw pak ziet er nog goed uit, gezien de omstandigheden.
Waar is uw auto? - Zo'n drie à vier kilometer die kant uit.
Nee, die kant. - We geven u een lift.
We gaan nooit via de weg, maar door het veld, dus...
Hebt u onze berichten ontvangen? - Ja, meerdere zelfs.
Mooi. - Ik kan u wat ijswater aanbieden,
maar misschien hebt u net zo lief wat vogelkersenwijn.
Dat verdient u wel.
Dit is mijn dochter, Bo. - Hoe maakt u het?
Mijn volledige naam is Cecilia.
Cecilia Amanda.
Ik bedoel, Cecilia Rose.
Hallo, Cecilia Rose. Ik ben William Gibbs.
Alstublieft. - Mama?
Misschien kun je je beter aankleden.
Excuseert u mij.
U hebt een mooie das.
In welk jaar zit je, Cecilia Rose? - Ik krijg privé-les.
Werkt u al lang bij de belastingdienst?
Om eerlijk te zijn heb ik sinds kort deze baan.
Ik was kok in een cafetaria.
Een echte man van de wereld dus.
Voelt je vader zich niet goed? - Hij is depressief.
Ik ben in New York geweest.
Ik was toen nog heel klein. Één jaar, denk ik.
Blijft u eten? - Eten?
Nee, dank je. Ik moet terug. Het is nog een lange rit.
Ik vertrek ook binnenkort. Ik blijf hier niet veel langer wonen.
Ik help Arlene en Charley enkel een handje.
Dat is een mooie aktetas. - Dank je.
Heel handig. De hele wereld kan erin.
Binnenkort bestel ik ook zo'n aktetas.
Wat is er met uw hand? - Mijn hand?
U bent gestoken. Waarom zei u niets?
Wij houden bijen voor de honing.
Het spijt me echt. - Hoeft niet, ik vind het niet erg.
Het zwelt wel op, hè?
Ik ben nooit eerder gestoken.
Een nieuwe ervaring.
Hou uw arm in die emmer.
Doe die ring maar af, want uw vingers kunnen opzwellen.
Ik zal er op passen.
Dit is mijn man, Charley Groden.
Charley, dit is Mr Gibbs van de belastingdienst.
Aangenaam kennis te maken.
Hij is gestoken. Meerdere keren. Misschien horzels.
Niet zo'n vriendelijke begroeting.
Het gaat er hier relaxt aan toe. - Dat is wel overduidelijk.
Is er soms een probleem met onze belastingformulieren?
Alleen dat u al zeven jaar geen aangifte hebt gedaan.
Al zo lang niet? - Inderdaad.
Dat hebben we jarenlang wel gedaan,
maar omdat we maar 5.000 dollar per jaar spenderen, leek het zonde van ieders tijd.
Toch zien we graag uw aangifte.
Er staan zelfs boetes voor als u dat niet doet.
Nee toch, een boete?
Mag ik nog een glas water? - Natuurlijk.
Uw arm zwelt nogal op.
U bent toch niet allergisch voor bijen? Want dan hebt u een probleem.
Mijn boekhouding is gedetailleerd, die mag u gerust inkijken.
We krijgen per maand 320 dollar veteranenpensioen
en we verdienen 1.200 per jaar door verkoop van bloemen en handwerk.
Dat volstaat voor wat we niet kweken, vangen of op de stort vinden.
De stort? - We nemen alleen de goede dingen.
Mijn vader kan alles maken.
Echt? - Wilt u blijven eten?
Er staat ijstaart op het menu.
Ik voel me best een beetje slapjes.
Misschien...
Zou ik een paar minuten mogen liggen?
Liggen? Natuurlijk.
Bo, haal een deken voor Mr Gibbs.
Cecilia Rose. - Dat bedoel ik.
Binnen een kwartier na aankomst bij de Grodens,
lag William Gibbs plat, uitgeteld.
Op dat moment dacht ik dat het gif in mijn vaders ziel hem geveld had.
Wanneer gaat hij weer?
Over een paar dagen.
Ik weet niet wat ik moet doen. Charley regelt hier altijd alles.
Je moet de psychiater de waarheid vertellen.
Zeg dat een vriend van je écht medicijnen nodig heeft.
Hoeveel sessies heb je al achter de rug?
Drie.
Waar praten jullie over?
We praten over mijn jeugd.
Vind je haar leuk?
Dat is mooi.
Hoe vaak moet je nog?
Dat zegt ze niet.
Het zal best veel kosten. - Valt wel mee.
Best grappig, iemand betalen om naar je jeugd te luisteren.
We hebben uilen in stereo, aan elke kant van de wei één.
Ik vraag me af of dieren ooit depressief zijn.
Dat zal toch wel? Ook zij hebben stemmingen.
Misschien hoort het er gewoon bij en moeten we het op zijn beloop laten.
Ik zag vandaag een prairiewolf.
Hij zag er enorm wild uit.
De meeste prairiewolven zien er treurig en mager uit.
Deze was prachtig.
Hoe hij zich bewoog...
Misschien vraag ik haar ten huwelijk.
Ten huwelijk vragen? Echt waar?
Ze is heel lief en erg attent.
Ze geeft om me. - Daar betaal je haar voor.
George, je mag romantiek niet verwarren met zaken.
Bo en ik houden je wel gezelschap.
We hebben je nu meer dan ooit nodig.
Wat is er? - Dorst?
Wil je wat water? - Niet echt.
Dank u wel, meneer.
Lekker water.
Weet u hoe laat het is? - Laat.
Maar misschien ook wel vroeg.
Ik zie dat u wakker bent.
U kon niet slapen?
En u dan? - Ik wel. Ik kon wel slapen.
Ik sliep ook.
Bedankt dat ik hier mag overnachten.
Komt u uit Albuquerque? - Nee, hoor.
Ik kom uit Brookline. Net buiten Boston.
Ik ben een maand geleden naar Albuquerque verhuisd.
Ik kon bij de belastingdienst werken.
Een meevaller eigenlijk.
Ze namen me aan, ook al ben ik geen gediplomeerd boekhouder.
Ze leken vrij wanhopig.
Ik heb wel een diploma, hoor.
Sorry van het huilen.
Ik lijk wel een jankmachine.
Daarom drink ik zoveel water.
Anders droog ik helemaal uit.
Ben jij ooit depressief geweest?
Ik ben het nooit niet geweest.
Nooit niet depressief geweest?
Nooit niet.
Je bent altijd depressief geweest.
Dit is mijn eerste keer.
Ik snap niet hoe je dat volhoudt.
Ik zal er wel gewend aan zijn.
Ik weet de reden niet eens.
Weet je wat aan de basis lag?
Volgens mij begon het op mijn zesde.
Ik kwam thuis van school en mijn moeder had zich opgehangen.
Heb je haar zo gevonden?
In de hal.
Het was raar, want ik droeg een piramide
die ik op school had gemaakt van piepschuim, of zoiets.
Ik opende de deur met mijn rug
en liep zo achteruit tegen haar aan.
Misschien was ik daarvoor ook al depressief.
Door jou ga ik me schamen.
Dat is een geldige reden. - Volgens mij heb ik wat koorts.
Ik heb het koud.
Ik sterf van de kou.
Het is erg om te zeggen,
maar soms denk ik dat dood zijn makkelijker is.
Je zult snel dood zijn.
In een vloek en een zucht is het voorbij.
Is dat geruststellend?
Wie is daar? - Cecilia Rose.
Goedemorgen. Vindt u het erg als ik uw aktetas uitprobeer?
Uitproberen?
Vooruit maar.
Wat ben je aan het doen?
Ik heet geen Bo, maar Cecilia Rose.
Ik tel mijn munten.
Er vloog net een grote, kleurrijke luchtballon over de berg.
Vandaag is het ballonnenfeest.
Je hebt hem net gemist, papa.
Nee, het is wellicht niets ernstigs.
Hij komt misschien een paar dagen niet werken.
Dat wilde ik u laten weten.
Natuurlijk.
Trouwens, hij is een uitstekend en beleefd werknemer.
Ik kan hem ten zeerste aanbevelen. Welgemanierd.
Ik hou u nog op de hoogte.
Kan ik u helpen?
Een leidinggevende zal dit wel leuk vinden, of niet?
Ik denk het.
Wat is dat? - Een agenda.
Perfect.
Ik neem hem.
Hij maakt veel afspraken.
Weet je wat er zo raar is?
Een creditcard wordt opgestuurd in een gewone enveloppe.
Je kunt die weggooien zonder te weten wat erin zat.
Wie? - Ik heb te doen met Mr Gibbs.
Zijn hele auto is gestript. - Wie heeft er een creditcard?
Net een lijk in de woestijn. Alsof gieren de oogballen er uitgepikt hebben.
De radio, de stoelen... - Heeft Arlene een creditcard?
Nog nieuws van de psychiater?
Verdomme, Charley. Niet weer. Kom er meteen uit. Genoeg.
Je kunt jezelf opsluiten in het kippenhok of in de groentekelder.
Je kunt jezelf opsluiten in de schuur en de auto.
Nee, niet de auto. En niet het toilet. Kom er direct uit.
Je bent een egoïst, Charley.
Je zit daar maar te luisteren, egoïstisch als je bent, verzwolgen in zelfmedelijden.
Lieverd, het wordt me allemaal teveel.
Nederigheid, Charley, behoedt je voor vernedering.
Daar komt het woord vandaan.
Iedereen wordt depressief. Waarom zou jij daar boven staan?
Ik zal je één ding zeggen: Als je ergens aan begint, dan geef je alles.
Je hebt nog nooit iets afgeraffeld, nu dus ook niet.
Ik heb zitten denken. Zullen we nog een kind nemen?
We worden er wel wat oud voor, maar misschien...
Ze kan niet eeuwig klein blijven.
Charley, zeg iets.
Zeg alsjeblieft iets.
Ik ben in orde.
Alles is in orde, William. Blijf maar liggen.
Niks aan de hand.
Nee, blijf liggen.
Drie dagen en nachten schreeuwde William Gibbs het uit van de hoge koorts.
Mijn moeder verpleegde hem. Ze gebruikte kruiden en middeltjes
gebrouwen door haar grootmoeder, een volbloed Hopi indiaan.
Hij greep haar hand vast en kneep er zó hard in
dat ze een week haar koffiekop niet kon vasthouden.
Ze kon niet eens de auto starten.
William, laat los. Laat mijn hand los.
Dit is mijn jachtmes. Het is 25 centimeter lang.
Ik vil er eekhoorns mee.
Waar is je moeder? - Naar de stad.
Ik heb wat Wall Street Journals bij me. Wel wat gedateerd, drie jaar oud.
Misschien wil je ze even doorlezen.
Heb je ooit de oceaan gezien?
De oceaan? Ja.
Welke, de Stille of de Atlantische?
Of de Indische of de Arctische,
of de Antarctische of de Rode Zee, de Middellandse, Baltische,
Centraal-Amerikaanse, Bering...
Had ik Bering al genoemd? - Nee, nog niet.
De Atlantische.
Je kent veel oceanen en zeeën. - Ik ken Latijn.
Vond je het mooi?
Ja, ik vond de Atlantische erg mooi.
Als kind ging ik altijd naar Cape Cod met mijn ouders.
Ik ken Cape Cod. Het is één van de staten van New England.
Volgens mij is dat geen staat. - Toch wel.
En je stond aan de rand en waadde door het water?
Komt je moeder gauw terug? - Je schopte je schoenen uit,
rolde je broekspijpen op en stond aan de rand van de hele Atlantische Oceaan?
Je kijkt, en je blijft kijken,
en al wat je ziet is water, zeer vlak,
en nog water
en nog meer water, zover je kunt kijken?
En wat gebeurt er dan,
als je slechts zo ver kunt kijken tot aan het uiterste punt?
Hoe ziet het eruit?
De planeet buigt... - Zie je de planeet buigen?
Je ziet de horizon.
Je ziet de hemel
die de oceaan raakt. - Dat is wonderbaarlijk.
Dat kun je hier ook zien, in Nieuw-Mexico.
Je kunt de hemel aan de horizon zien die de woestijn raakt. Het is hetzelfde.
Daar ben ik het niet mee eens.
'Woestijn' is een ander woord voor 'woestenij'.
Wat doet je moeder in de stad? - Dingen.
We hebben je hemd gewassen. Ik heb je das gestreken.
Wil je hem? - Je hebt mijn das gestreken?
Hij stond op de middelste stand. Hij is van polyester.
Wil je hem aandoen?
Nu?
Ik denk het niet. - Kom op, je zal je beter voelen.
Nu begrijp ik het.
Mooi.
Ik was het bijna vergeten. Ik heb een agenda voor je gekocht.
Ik heb voorin je naam ingevuld. Zie je?
Bedankt.
Heb je afspraken die ik voor je moet invullen?
Wat zit daarin? - Apfelstrudel.
U bent wakker.
U ziet er veel beter uit. U hebt weer wat kleur.
Mrs Groden? - Wilt u zich wassen?
Er is een plas in de stroom boven de geitenkooi.
Mrs Groden, ik... - Er staat een Mercury bij het stort,
hetzelfde model als de uwe.
We kunnen vast veel onderdelen krijgen.
Ik hou van u.
Wat leuk. - Ik meen het, Mrs Groden.
Ik hou heel veel van u, zielsveel.
Tja, mooi.
Fijn dat ik dat mag zeggen. Want een deel van mijn hersenen
is afgesleten door alle keren dat ik het je verteld heb.
Ik weet niet hoeveel dagen, het lijken jaren, ik geijld heb.
Steeds maar weer. Maar ik moet u zeggen...
Mag ik deze accu neerleggen? Hij is nogal zwaar.
Natuurlijk, leg maar neer.
Dank u.
Toen ik u voor het eerst zag, ik weet niet hoeveel dagen geleden...
Welke dag is het vandaag? - Dinsdag.
Wilt u gaan zitten?
Toen ik u voor het eerst zag, Mrs Groden, op dat precieze ogenblik,
dacht ik dat ik de reden van mijn bestaan kende.
Ik was al heel lang wakker,
twee nachten in de auto... Ik was compleet de weg kwijt.
Ik heb zeker tien mijl gelopen naar een open plek, uw tuin.
Naar u, tussen al die groenten.
Ik zag u en de pijnbomen daarachter
en de heuvel en alles was muisstil.
Zo prachtig...
Het was haast ondraaglijk, nog steeds.
En later, toen ik uw hand vasthield,
moest ik terugdenken aan een feestje, een kinderfeestje,
en mijn broer deed na hoe ik mijn moeder dood aantrof.
Ze pleegde zelfmoord, maar misschien ook niet.
Hij vertelde hoe ik thuiskwam van school met een piramide van piepschuim.
Hoe ik de deur opende, en achterwaarts naar binnen liep
en tegen haar aan stootte. Ze had zichzelf opgehangen.
Nu geloof ik dat niet meer.
Ik geloof niet dat mijn herinnering echt is.
Volgens mij is het de omschrijving die ik van mijn broer heb gehoord.
Volgens mij bestond piepschuim toen niet eens, Mrs Groden.
Ik voelde me altijd deels verantwoordelijk, betrokken, omdat ík haar gevonden had.
Maar dat geloof ik nu niet meer.
Volgens mij vond ik haar niet.
Het was zo ongeveer de hoeksteen van mijn jeugd.
Dé gebeurtenis waarop alles is gebaseerd.
En die is nu verwijderd en alles ligt overhoop.
Het enige waar ik mij nu aan kan vasthouden, Mrs Groden,
het enige dat waar is, is mijn liefde voor u.
Mr Gibbs.
Nieuw-Mexico is een krachtige plaats. Nieuw-Mexico heeft een grote impact.
De eerste keer als men hier komt is het vaak nogal overweldigend.
Ik voel me wel een beetje...
op vreemd terrein.
Je mag zolang je wilt bij ons blijven
tot je alles weer op de rails hebt.
Misschien één of twee nachtjes? - Geen probleem.
Bedankt. Vindt je man het niet erg? - Nee, hoor.
Ik kan mijn gevoelens niet verbergen.
Dat hoop ik.
We lossen dat belastingprobleem wel op.
Je hebt het vast zwaar.
Ze hebben een goed transportsysteem in New York, of niet?
Brood?
Brood. Maar natuurlijk, dank u.
Boter? - Nee, dank u.
Bij nader inzien toch maar wel. Alstublieft.
Cecilia Rose?
Wil je wat boter? - Nee, dank je.
Er ligt een lepel naast je kom.
Pardon? - Een lepel voor de soep.
Dat is een vork.
U speelt toevallig geen accordeon?
De accordeon. Nee.
Mijn vader speelt bijna elk instrument.
En wat als jullie ooit naar de tandarts of zo moeten?
Hoe bedoel je? - Hoe betalen jullie dat?
Ruilen. - Ruilen?
Mijn moeder verzorgt de fruitbomen van Larry, onze tandarts.
Dat is...
ongebruikelijk.
Mijn vaders filosofie: Een baan hebben is duur.
Als je de hele tijd voor iemand anders werkt,
blijft er geen tijd meer over om zélf iets te leren.
Hier is het. - Verbazend.
Jullie leven zonder geld.
Zie je die frambozen? Die zijn van m'n frambozenstruik.
Pak aan. Smakelijk.
Bedankt, George.
Wil je er iets voor hebben?
Stinkdier? - Ja, domme hond.
Alles goed, George?
Hij is binnen.
Heb je het haar gevraagd?
Haar wat gevraagd?
Medicijnen.
Nog niet.
Blijf je eten?
Ik kan niet. Bedankt.
Philadelphia, New York, Cape Cod.
Cape Cod.
Een psychiater voor veteranen? - Stom plan, met een averechtse werking.
Ik kan medicijnen voor Charley regelen. - Echt?
Mag ik je portefeuille even zien?
Ik heb zelfs wat medicijnen die hij mag hebben.
Echt waar?
Tegen depressies? - Ja, ik heb diverse recepten.
Dat zou fantastisch zijn, William.
Dat is echt geweldig.
Dank u wel. Heel erg bedankt.
Zodra uw auto gemaakt is, Mr Gibbs... - Wat dan?
Misschien kunnen we dan een eindje gaan rijden.
Een Texaco creditcard. Interessant.
Enig idee waar we heen kunnen gaan?
Alles op zijn tijd. Eerst muziek.
Nu het echte werk. Mag ik de steeksleutel?
Die steeksleutel heb je in je hand.
Het is rotzooi.
Daar hou ik niet van. - Dat weet ik.
Probeer het alsjeblieft.
Het schijnt depressieve mensen te helpen.
De medicijnen beïnvloeden je toestand en misschien helpen ze je er bovenop.
Wat een tijdverspilling.
Verbrande boter, meer niet. Verbrande nepboter op een tortilla.
Iedereen noemt het het gezicht van Jezus Christus.
Wat een mafkezen. Wie wil er een koekje?
Wat is er?
Dit is dat medicijn van William.
Neem het gewoon, papa. Wat heb je te verliezen?
William gebruikt het ook.
Daar heb ik echt geen zin in.
We hebben er veel moeite voor gedaan. Je kunt ze op z'n minst proberen.
Je kunt ze beter innemen, papa, anders stoppen we ze toch in je eten.
Het eerste schilderij van William Gibbs
was ruim 50 centimeter hoog en 12,5 meter breed.
Hoewel ongesigneerd, is het al enorm veel waard.
Niet alleen door de grote omvang van de oceaan en de lucht,
de 'onstuimige diepte van een oceaan' zoals een voornaam criticus het noemde,
maar omdat de kunstwereld dit als enige schilderij beschouwt
in William Gibbs' korte maar briljante carrière
dat niet zomaar een landschap was, of een schilderij van de tuin.
Wat die zogenaamde kenners niet weten
is dat onder water een stuk of 25 tekeningen van de tuin liggen.
Zijn eerste van mijn moeder, naakt als de rug van mijn hand.
Hij tekende ze eerst in potlood.
Daarna, zoals een moordenaar het lijk begraaft,
overspoelde hij ze met blauw.
In 3,5 week schilderde William Gibbs 12,5 meter horizon van de oceaan.
Na een meter of drie kreeg ik door
dat iemand die ik beschouwde als link naar de bewoonde wereld
eigenlijk was verzwolgen in het drijfzand van de mijne.
Ik heb het.
Je moet de cijfers nog wel checken, maar volgens mij,
inclusief boetes en rente, moeten we 1.260 dollar betalen.
Het spijt me oprecht.
Hoeft niet, het is niet jouw schuld.
Er zit bloem op je gezicht. - Ik was brood aan het bakken.
Nu zit er verf op je gezicht.
Wat schilder je? - Hij maakt een boog voor mij.
Wat voor boog? - De boog van de planeet.
Waar de oceaan de lucht raakt.
Is dat... - Je hebt toevallig niet meer verf?
Mijn blauw raakt op.
Dan gaan we toch naar de stad. Kun jij meteen je kantoor bellen.
Ze zullen je vast verwachten.
Ik ga daar niet meer heen. - Niet?
Ik ben niet helemaal naar Nieuw-Mexico gekomen
om voor de belastingdienst te werken.
Waarom ben je dan wel hier?
Lieve 'Ask Beth',
Ik ben een 12-jarig meisje. Gezond, vlot, niks mis mee.
Ik zit met een probleem.
Mijn vader is depressief. Niet zomaar 'verdrietig'
maar echt, echt depressief.
Hij is dat al zo lang, dat het een eeuwigheid lijkt.
Mijn moeder is bang dat hij zich van kant zal maken.
Ik weet dat hij dat niet zal doen, want hij houdt teveel van ons.
Maar het begint aan me te knagen.
Hij nam me vroeger overal mee naartoe en dan bedoel ik echt overal.
Hij leerde me jagen, hout snijden, mixers repareren
en een VW-motor herbouwen. Ik vul je column zo een weeklang.
We hebben al zolang geen flessen meer beschoten op de stort,
of spullen gehaald, dat ik het niet eens meer weet.
Misschien word ik zelf wel depressief en krijg ik ook problemen.
Is het besmettelijk?
Mijn laatste vraag:
Zal hij zich ooit de goede tijd herinneren?
Liefs, Te Jong voor Depressie in Nieuw-Mexico,
Land der Verrukking.
Alles in orde?
Voor 't eerst een beer gezien?
Je zat nogal dichtbij.
Hij zit al de hele zomer aan onze honing en heeft al wat korven vernield.
Dat worden lekkere biefstukken.
Ik heb een aankondiging, dus allemaal luisteren.
Ik ga in de herfst naar school en schrijf me in voor een openbare.
Ik ga me even afspoelen in de rivier.
Goed plan.
Je mag best naar openbare school,
als je dat wilt. - Ik ga ook.
Zullen we vanmiddag iets speciaals doen?
Alleen jij en ik, picknicken? - Waarom? Ik heb het druk.
Brengen we wat boeken naar de bibliotheek,
misschien naar de film. - De film? Waarom?
Zomaar. - Ik ga naar school.
Dat weet ik.
Help me de beer te villen, daarna bereiden we de picknick voor.
Zijn de darmen er al uit?
Ik zag gister je brief in de krant. - Mijn brief?
Aan 'Ask Beth'? Staat hij erin?
Is hij echt gepubliceerd?
Die column is nationaal. Die kranten verschijnen in heel het land.
Mijn brief is gepubliceerd voor het hele land.
Heb je een kopie? - Jazeker, we zullen hem samen lezen.
Mijn hart bonst.
Het mijne ook.
Ik ga hem wel zoeken.
Ik vind hem, maak je geen zorgen.
Ik word gek, George. Gek.
Het zijn die medicijnen.
Ik zou iemand kunnen wurgen.
Ik zou die stomme geit in de tuin wel kunnen wurgen.
Ik ben gevaarlijk. - Ga zitten.
Zitten? Kijk naar me. Kan ik zitten?
Ik heb net dertig kilometer gelopen. Kijk naar mijn benen.
Ze bewegen nog steeds. Kijk dan.
Pak een biertje. - Bier? Ik mag geen bier.
Ik mag geen alcohol drinken met deze medicijnen.
Ik kan zo iemand vermoorden.
Vooruit, ik pak een biertje.
Misschien toch maar niet. - Dus wel. Ik pak er vijf.
Ik ga drinken tot ik omval.
Ik moet tot rust komen.
Wat ben ik zielig.
Ik ben zó zielig.
Hoe ben ik zo geworden?
Worstel met me.
Wat? - Worstel met me.
Kom, we gaan naar de tuin.
Ik wil niet met je worstelen. - Alsjeblieft.
Waarom niet?
Daarom. - Waarom niet?
Ik ben aangekleed. - Is dat de reden?
Ik heb iemand.
Wat?
Ik heb iemand.
Dank je wel, George.
Echt bedankt.
Laat me niet los. Laat me alsjeblieft niet los.
Je schilderij is klaar.
Het is prachtig.
Gibbs' 12,5 meter lange schilderij van de boog van de planeet
kon op dertig centimeter na de kamer rond.
Hij hing het zo op, dat ik al liggend
twintig kilometer horizon kon zien, hoe ik ook keek.
Omringd door water, keerde ik me om en dreef op mijn rug,
armen uitgestrekt, kin omhoog
en ik voelde de ronde boog van de planeet in mijn rugholte
die me steunde als een boei.
Als vertrouwen.
Door elkaar waarlijk lief te hebben en de Heer trouw te dienen
zul je wellicht de kinderen van je kinderen ontmoeten.
Na een lang aards leven, moge je in de hemel komen. Amen.
We verloren George die zomer.
Hij en Consuela gingen naar Talpa, Mexico
waar George hoorde dat hij burgemeester gekozen was
zonder te weten dat hij kiesbaar was.
Ik geef je een metgezel, geen diender.
Hou van haar zoals Jezus van de Kerk.
Ik miste hem vreselijk.
Zoals de Amerikanen altijd doen mag u nu de bruid kussen.
Hij mag niet verhuizen. - Lieverd...
Hij mag niet verhuizen. Dat wil ik niet.
Hij komt ons opzoeken. - Hij moet er nu zijn.
Hij is al te laat. - Hij is op huwelijksreis.
Maar papa is jarig, hij was er altijd op papa's verjaardag.
Het verbaast me dat je zo aan hem gehecht bent.
Je houdt George altijd voor de gek. - Hij is mijn peetvader.
Inderdaad, en dat zal hij altijd blijven.
Niet als hij naar Mexico gaat.
Ik wil George.
Hij zou ontroerd zijn als hij jou zo van streek zag.
Nu komt er van vissen ook niks meer. - Iemand anders neemt je wel mee.
Niemand vist zoals George.
George neemt je wel weer mee, met zijn nieuwe bruid.
Zij spreekt niet eens Engels. - Wel een beetje. Jij kunt 't haar leren.
Ze is van streek vanwege George. Ze weet het net.
Sorry dat je zo van streek bent.
George draait door in Mexico.
Hij weet zich niet te gedragen.
Weet je nog dat Harry Dean Stanton stierf en we over de sterren praatten?
Dat als de sterren doofden je nog steeds hun licht zag.
Harry Dean was nog steeds in onze levens, ook al was hij dood.
En jij zei... - Ik hoef dit niet te horen.
Harry Dean Stanton was een geest. - Werk even mee, ik moet het herinneren.
Ik voel me wat droevig vandaag.
Ik vond vandaag een oude vriend in het bos.
Die heb ik niet vermoord.
Jij zei, en ik vond dat heel mooi, dat er sterren waren, onzichtbaar.
Allemaal nieuwe lichtbronnen, nieuwe, toekomstige mogelijkheden.
George was mijn beste vriend.
Hij deed alles wat ik hem opdroeg.
Het is heel lief dat je zoveel voor hem voelt.
Je mag nooit iets doden wat je niet eet. Dat weet je.
Wie eet er nu prairiewolf?
Mijn hemel, wat is dat?
Mooi, hè?
Charley Groden?
Wilt u hier even tekenen?
De trailer is inbegrepen.
Een mooie plek hier. Niet veel water in de buurt, of wel?
Wat gebeurt hier?
Gefeliciteerd, papa. Hij is voor jou.
Mag ik even telefoneren? - We hebben geen telefoon.
Geen telefoon? - Hoe heb jij deze plek gevonden?
Met een kaart.
Inderdaad niet veel water in de buurt.
Een uur verderop ligt een gigantisch meer.
Dat zal van pas komen.
Gebruiken jullie paddo's of zo?
Grapje hoor. - Waar komt deze boot vandaan?
Californië. - San Diego.
Vind je hem mooi, papa? - Dit is een prachtige boot.
Één probleem: er zitten geen zeilen bij.
Maar we kunnen er wat maken.
Ik dacht dat dit je wel zou opvrolijken.
Wilt u dit dan even tekenen?
Wacht even.
Bo, dit is erg lief, maar ze verwachten vast iets van een betaling.
Hij is al betaald. Ik heb hem afgerekend met mijn creditcard.
Wat? Heb jij een creditcard?
Ja, die zat bij de post. - Die heb ik nooit gezien.
Hij zat verstopt in een gewone enveloppe. Ik had hem bijna weggegooid.
Mag ik vragen wat deze boot kost?
Het is een cadeau, mama.
Je hebt een boot gekocht voor m'n verjaardag.
Gefeliciteerd, papa.
Dank je wel. - Graag gedaan.
Ik ben benieuwd of er een spinnaker op kan.
Die avond zaten mijn moeder en ik bij de prairiewolf.
Ze sprak een Hopi gebed uit en legde mijn handen op z'n hoofd.
Ik voelde de kracht van de zomer door mijn armen stromen
in die bewegingloze kop in mijn schoot.
Ik ga met u mee.
Nog slaperig? - Ja, een beetje wel.
Ik denk niet dat ik dit elke nacht kan.
Mooi overhemd.
Dank u. Het is van u.
Uw vrouw, Arlene, gaf het aan me.
Het is mooi.
Hou je van jagen? - Nee. Ik weet het niet.
Misschien hou ik er wel van maar weet ik het niet.
Ik weet niet wie ik ben.
Ik ook niet. - Weten wie ik ben?
Jij?
Je weet niet wie ik ben, of wie jij bent?
Jupiter.
Ik bewonder u zeer, Mr Groden, meer dan wie dan ook.
U hebt geen cent op de bank, geen levensverzekering, geen lening.
Maar uw huis is volledig afbetaald, u hebt voor vier jaar voedsel,
voor drie jaar brandhout, een gigantische berg kleren.
een mooie vrouw, geweldige dochter...
Uw leven is puur.
Ik vind u geniaal.
U hebt die verrekijker toch niet op de stort gevonden?
Hij is van mijn vader geweest.
Hij is prachtig.
Je krijgt hem, hij is van jou.
Dat kan ik niet aannemen. - Jawel, hij is van jou.
Nee, echt niet.
Ik vind wel weer een andere.
Waar?
Je kunt ze overal vinden, verrekijkers.
Echt waar?
In dat geval...
Hartelijk dank, Mr Groden.
U weet wat ik verteld heb over mijn moeder.
Dat ik haar hangend aantrof in de hal.
Ik denk niet dat het waar is.
Ik wilde het u vertellen. Ik wilde helemaal niet liegen.
Ik weet niet hóé ze is gestorven...
maar ik was er niet bij betrokken.
Je weet niet hoe ze gestorven is?
Niemand in mijn familie wilde er over praten. Mijn vader, mijn tantes...
Maar het was niet mijn schuld.
Je was nog maar een kind. - Ja, precies.
Ik was een kind, een klein kind.
Ik kon amper...
Het geeft niet, William.
De koele lucht droeg het geluid van mijn vader door het raam
die een gratis tissuedoos van Kleenex liet vallen toen hij ze aan William gaf.
Net zoals atleten in een estafetteteam dat doen met het stokje.
Een sluis opende zich in William Gibbs en een stortvloed aan tranen kwam vrij.
Diezelfde sluis leek in mijn vader verder te draaien tot ze dicht was.
Het dichtte het voortdurende lek dat zijn gezicht had getekend
en onze levens voor meer dan een half jaar.
Mooie grafiek.
Elke kip heeft een eigen kolom.
Hier staat hoeveel milligram ze krijgen.
Je hebt nog een haan nodig voor dit experiment.
Waarom?
Je hebt zes kippen en maar twee hanen.
We hebben meer gedragscategorieën nodig, niet alleen 'slaperig' en 'agressief'.
Hoe moet een gedrogeerde kip anders reageren dan?
Er zijn andere categorieën. - Zoals?
Blij, gedesoriënteerd.
Dat zijn alle kippen. Maar we zijn bijna door de medicijnen heen.
Dan moeten we maar wat meer halen. Dit is interessant.
Ik vind niet dat we ze die medicijnen moeten geven.
Dat is onvriendelijk. - Je gaf ze wel aan mij.
Breng jij William deze boterham even?
Ik heb de tomaten bedekt, het gaat vannacht vriezen.
De zomer is voorbij.
Wat heb je met je haar gedaan?
Niets. - Het lijkt anders.
Toch niet.
Ik heb hem gevraagd om een schilderij van jou te maken.
In de tuin. Vind je dat erg?
Ik maak voor hem wat olieschilderijen.
In da Vinci's notities staat dat je azuurblauw maakt
door korenbloem met wilde papaver te mengen.
En barnsteen is dan de latex...
van een cipres. Je hebt maar één laars aan.
Ik heb de andere uitgedaan.
Charley, hoe pakken we dit aan?
We moeten de staat 1.260 dollar en MasterCharge 4.776 dollar.
Wat moeten we nu? - Kom eens hier.
Kom eens hier. Alsjeblieft.
Wat? - Zet je voet eens hier.
Zet eens hier.
Beste George, ik mis je.
Een dag zonder jou is niet hetzelfde.
Mama is naar een softbalwedstrijd
omdat Angel Rodriguez te zwanger werd,
dus is mama catcher in de play-offs.
Bedank Consuela nog eens voor het T-shirt.
Het is iets te klein, dus naaien we het in de spinnaker.
Weet je wat een spinnaker is?
Een enorm zeil dat op een luchtballon lijkt, aan de voorboeg van een boot.
Ik ga over een paar dagen naar school.
Ik schrijf je morgen.
Kijk niet raar op als je een bezorger ziet met één van m'n vele huwelijkscadeaus.
Je altijd liefhebbende peetdochter, Bo Groden.
De dood van William Gibbs was even mysterieus als die van zijn moeder.
Duitse toeristen met een Land Rover vonden hem in de woestijn,
liggend op zijn rug, zijn armen gestrekt en een schetsboek naast hem.
Bijna acht jaar nadat hij aan onze deur verscheen,
verdwaasd en met pijnlijke voeten.
Autoriteiten drongen aan op een autopsie maar dat wilde mijn moeder niet.
Zij en mijn vader begroeven hem wat verderop in de tuin.
Zijn retro-exhibitie was in Santa Fe tegenover de Hungry Coyote Gallery
waar zijn eerste exhibitie jubelrecensies kreeg.
Mijn 12,5 meter lange schilderij van de horizon van de oceaan
werd tijdens die eerste exhibitie voor 115.000 dollar verkocht.
Toen we het die zomer verkochten was mijn vader niet meer zo depressief.
Het bracht 9.000 dollar op, genoeg om de overheid te betalen,
MasterCharge en een nieuwe beugel voor mij.
De laatste tijd denk ik veel na over dat schilderij.
Het viel me op dat ik de oceaan als het verleden zag,
de lucht als de toekomst
en het heden als de dunne, onzekere lijn waar beide elkaar treffen.
Onzeker omdat, terwijl wij daar zo staan, ze ondergronds buigt,
voortdurend veranderend.
Iedere keer als iedereen naar de zeilval moest, werd er gezongen
en hesen we vol goede moed.
Zeil na zeil werd toegevoegd
terwijl we mooi weer tegemoet voeren. Een week na vertrek uit Kaap Hoorn,
de lange bramstengen stonden, bramra's en bovenbramra's bevestigd
zodat de boot haar ware proporties terugkreeg.
Het Zuiderkruis en de Magelhaense Wolken stonden steeds lager aan de horizon.
De latitudinale verplaatsing was zo groot
dat we elke nacht weer een zonnestelsel in het zuiden lieten zinken
en een nieuwe lieten opkomen in het noorden.
--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl ---
Verspreiding van dit studiemateriaal is illegaal! (www.anti-piracy.nl)